Nieuws & Informatie

Geschreven door David Castriota
Maandag, 31 Juli 2006
Onder de tapijt-producerende gebieden van het Middenoosten is niets zoals gevarieerd en uitgebreid in zijn output, of misschien oud, als Iran. Het is mogelijk dat de fragmenten van de tapijten van de de negende eeuwstapel die in Fostat dichtbij Kaïro worden ontdekt uit Iran werden ingevoerd. In elk geval, tapijt wordt weven het op grote schaal getuigd van in Iran door Mongools of Ilkhanid de periode c. 1300, evenals voor de verdere periode Timurid omhoog door de recente vijftiende eeuw.

Maar de grote era van het Perzische tapijt weven begint werkelijk na 1500 met de stichting van de dynastie Safavid door Shah Ismail. In de loop van de zestiende en zeventiende eeuwen produceerde Iran veel van de grote meesterwerken van Oosters tapijt dat die vandaag nog bestaand zijn weeft. De majoor gaat van productie binnen schijnt Tabriz, Kerman, en Isphahan geweest te zijn, hoewel er geen vaste historische documentatie voor het toeschrijven van tapijten aan de laatste plaats is.

Tijdens deze periode werden de Perzische tapijten uitgevoerd over de hele wereld, van Japan aan Westelijk Europa. Het is misschien significant dat de overvloedige tapijten die als booty van de Ottoman Turken na de Slag van Wenen in 1683 worden gevangen hoofdzakelijk uit Perzische stukken bestonden, alhoewel de Turken zelf belangrijke producenten van stapeltapijten waren. De Perzische tapijten bereikten hun maximumproductie in de recentere negentiende eeuw wanneer zij met het concept de Oosterse deken vrijwel synoniem waren geworden.

Tijdens dit keer heroverde een grote heropleving, Iraanse wevers veel van de waaier en de kwaliteit van de klassieke Perzische voorgangers, zowel op oude centra zoals Tabriz als Kerman, evenals op veel nieuw gebied van Productie zoals Sultanabad of Kashan. Sinds die tijd zijn de Perzische tapijten gemaakt in een bijna dizzying serie van stijlen van de fijnste stedelijke productie aan het meest boldest dorp en de nomadische stukken.

Populariteit: 8% [?]

Geschreven door David Castriota
Dinsdag, 25 Juli 2006

Het Oosterse tapijt is altijd synoniem met exotische luxe, elegant ontwerp geweest, en comfortabel, aestheticized hoogst milieu. Van de vroegste tijden, hebben de mensen de omstandigheden opsmukken en moeten sieren waarin zij leefden, en het middel van geweven tapijten kwam spoedig te voorschijn aan dergelijke vereisten voldoen. De productie van het tapijt wordt getuigd van van oude tijden. De de vloerbekledingen van Flatwoven zijn waarschijnlijk zo oud zoals textiel en architectuur. De oudste geknoopte stapeltapijten kunnen van door de zesde eeuw BC worden getuigd, maar hun productie kan goed aanzienlijk ouder zijn. Sommige deskundigen geloven dat de stapeltapijten onder tent-blijvende stilstaan nomadische volkeren aan het oosten van Centraal Azië als decoratiever substituut voor dierlijke huiden voortkwamen, die comfort en isolatie evenals decoratie verstrekken. Tapijt dat het bereikte Nabije Oosten maakt door contact met dergelijke nomadische volkeren. Aangezien de relaties tussen Centrale Aziatische nomads en het Nabije Oosten min of meer constant waren, werd de productie van stapeltapijten in het laatstgenoemde gebied waarschijnlijk bevorderd en werd opnieuw beïnvloed door nomadische tradities opnieuw en.

Dit proces eerst wordt duidelijk tijdens de middeleeuwse periode, tussen de elfde en veertiende eeuwen die, toen diverse Centrale en Aziatische volkeren van het Oosten zoals de Turken en Mongols aan macht over de oostelijke Islamitische wereld kwamen, met hen tradities die van tapijt brengen die nu vele oude eeuwen waren maken. De vroegste Dichtbijgelegen Oostelijke tapijten van deze soort zijn die van Seljuk Turkije en die gemaakt in Iran onder Mongools en de dynastieën Timurid. De tapijten van deze soort begonnen nu hoogst complexe ontwerpen te hebben die door eigentijdse textiel, vooral zijde worden beïnvloed.

Vanaf deze periode, werd het geknoopte stapeltapijt een meer en meer standaardeigenschap van Islamitische kunst en hoge cultuur, en spoedig ving het de aandacht eveneens van rijke Europeanen. Reeds door de de dertiende eeuw koopvaardijreizigers zoals Polo Marco die op de schoonheid van de Oosterse tapijten wordt opgemerkt die zij op hun reizen hebben ontmoet, en spoedig dergelijke tapijten begonnen in Venetië en vandaar in de rest van Europa worden ingevoerd. Terwijl de daadwerkelijke vroege tapijten van deze soort zelden worden bewaard, het Europese schildert schilderen door de grote meesters van Giotto en Ghirlandaio aan Holbeim, van Eyck, Lotto, en Vermeer constant tapijten van Turkije en Iran af. Dergelijke schilderijen documenteren het belang dat het Oosterse tapijt tegen die tijd als quintessential symbool van kosmopolitische smaak en rijkdom had bereikt. Zo getaxeerd werden deze tapijten dat er diverse pogingen waren om hen te imiteren of aan te passen in Europa.

Na de zeventiende eeuw verloren Europeanen kort rente in het Oosterse tapijt. Dit wees waarschijnlijk op ontwikkelingen in het Dichtbijgelegen en Middenoosten, waar alle grote uitspraakdynastieën instortten of in regressie gingen, die het overeenkomstig terugschroeven van prijzen in de hoeveelheid en de kwaliteit van tapijtproductie bewerkstelligen. Tijdens dit hiaat werd de Europese tapijtproductie opgevoerd, creërend de types Aubusson en Savonnerie in een Neoklassieke westelijke stijl. Productie van het tapijt in Spanje, dat onder Moslimregel in de Middenleeftijden was begonnen, bewoog ook zich binnen om de Europese vraag naar dekens te ontmoeten.

In de tweede helft van de negentiende eeuw, deken ging het weven in Iran in een grote periode die van heropleving onder de hoogst retrospectieve dynastie Qajar, de Europese interesse voor Oosterse tapijten opnieuw wekt en tot een nieuwe Amerikaanse markt voor hen eveneens leidt. Dit leidde uiteindelijk tot een heropleving of uitbreiding van tapijtproductie in Turkije en ook een heropleving van het Indische tapijt weven onder Britse regel. Op dit moment werden de Chinese tapijten, de waarvan productie aan oude tijden terugging, definitief gekend in hoeveelheid aan Europese en Amerikaanse markten.

Van die tijd op de westerse wereld werd gebruikt aan een eindeloze verscheidenheid van Oosterse dekens en tapijten de waarvan productie in de huidige tijd verdergaat. De opmerkelijkste recente ontwikkelingen zijn de heropleving van plantaardige kleurstoffen en hand-spint van wol, die grotendeels weg in de loop van de twintigste eeuw was gestorven. Dergelijke nieuwe productie vangt veel van de kwaliteit en het originele aroma van antieke Oosterse dekens. Maar slechts kan een echte antiquiteit de ziel en de geest bewaren van het Oosterse deken weven, een kunstvorm die terug vrijwel ongebroken aan de vroegste tijden bereikt. De antieke Oosterse dekens zijn niet alleen voorwerpen van grote schoonheid en zeldzaamheid; zij zijn een veelgevraagde brug aan een vroegere wereld van volledige vaardigheid en expressiviteit die enorm verschillend van de massa-cultuur van moderne westelijke ervaring is.

Populariteit: 5% [?]

Geschreven door David Castriota
Vrijdag, 07 Juli 2006
Wat deze elegante en goed geweven kleine zo dekens maakt die interesseren en
wenselijk?

De tapijten van Kuba van Konaghend vertegenwoordigen één van de interessantere en verfijnde types van de Kaukasische productie van de dorpsdeken van de negentiende eeuw. Altijd goed geweven in een strakke techniek met eersteklas tekening, neigt Konaghends om “Kufic” te hebben; grenzen en een gebiedsontwerp van allover arabesque tendrils omgezet in een hoogst geometrisch het herhalen netwerk. Tendrils vormen zich over het algemeen of benaderende kleine medaillons die over het gebied in toegevoegde horizontale rijen terugkomen. Nr. 2738 van Nazmiyal, toont een uitstekend voorbeeld van dit type. De belangrijkste grens volgt een lange traditie die het gestileerde geometrische manuscript Kufic van de vroege Islamitische periode aan tapijtontwerpen aanpaste.

Bij eerste blik, schijnt een andere Konaghend, nr. 2613 van Nazmiyal, eenvoudig een meer gestileerde of vereenvoudigde versie van het standaardontwerp van dit type te zijn. Hier schijnen de langwerpige schild-als medaillons op het gebied om belangrijkheid te nemen aangezien een allover ontwerp tessellated, terwijl tendrils tot kleine krullende beetjes in de tussenliggende ruimten zijn verminderd. Maar een dichtere blik openbaart dat dit voorbeeld van het effect van een andere ontwerptraditie een weerspiegeling vormt. Het keert naar allover terug tessellated medaillonontwerpen van dekens Timurid van veertiende aan vijftiende eeuwen, die zelden, in origineel zijn bewaard; zij zijn meestal gekend van vertegenwoordiging in het Islamitische manuscript schilderen. Dit unieke en opmerkelijke tapijt wijst duidelijk op dergelijk precedent Timurid, hoewel het onduidelijk is hoe en toen dergelijke traditie de Kaukasus bereikte. Het verstrekt een zeldzame glimp in de factoren of de invloeden achter het Kaukasische ontwerp van de dorpsdeken, de waarvan geschiedenis vóór de negentiende eeuw zeer duister is.

Populariteit: 4% [?]

Een Perspectief van 20/20 op een Unieke Handelaar van het Tapijt

De midden Oostelijke literatuur is vol met verhalen van magische tapijten die in fantasie vliegen en hun passagiers aan exotische werelden nemen. In waarheid, die is precies wat een origineel Perzisch tapijt, voor hoewel u niet kunt denken dat het vliegt, is de schoonheid van deze dekens dat zij een vloertapijtwerk werden gemaakt te zijn dat wordt geweven om de eigenaar in een wereld van tuinen, bloemen, ceders en stromende paradijswateren te vervoeren. Een vlucht van een onvruchtbare wereld van heet zon en zand was en wordt gecreeerd in een struikgewas van geweven wol, katoen, zijde en soms gouden en zilveren draad. Er is niet veel verschil tussen de concrete wildernis van onze steden en de antiquiteit van het Blad van de Jam Tach (Persepolis). Het tapijt kan iedereen een Shah, Emir, Pasha of een Koning maken, en ongeacht ruimtegrootte, kan het tot elke ruimte miniatuur exotische palace maken.

Ik ben een ontwerper en een collector van tapijten 35 jaar geweest. In de decennia van het draaien van pagina's, het bezoeken van exotisch land en het surfen van Internet, is de taak geweest de handelaar met het beste oog te vinden. Weinigen van ons kunnen trundle aan veilingen, koopje in Farsi en Turks, straal onze manier plaatsen in vreemde en moeilijke climes, en obeisance aan overheden betalen die vooral vandaag geen Amerikanen zo lief vinden aangezien wij zouden kunnen hopen. Het resultaat is onze behoefte om een agent, een ambassadeur, een adviseur, en een vriend te vinden die kunnen en als emissary zullen handelen om de Gordian Knoop te snijden. Een dergelijke agent kan vinden een selectie van kunstwerken die in een moderne wereld ons aan plaatsen kan vliegen die wij hebben gevreesd om, ons te bezoeken of te nemen aan straten en bazaars te moeilijk te navigeren, die met alfabetten zo vreemd zoals hieroglyphics worden omlijnd.

In die zin dat de wereld zich in een kaart pre-Columbus ontrafeld heeft die tegen onze modern-dag Amerigo Vespucci wordt getrokken - Tom Freedman - de tapijtprijzen zijn aangezien verenigbaar of één een roebel, een dollar, een frank of een drachme van zijn portefeuille terugtrekt. De prijzen in Centrale Bazaar in Istanboel, het Eiland van Kish, Iran of in de TextielExpo in Duitsland hebben allen "Ebayed" worden.

Ik heb velen een tapijt over met mijn teen opgeheven om een weefsel te zien, velen een volume van nieuwsgierige lore over Midden Oostelijke vloer en muurkunst nagedacht, dat met minstens 100 handelaars wordt besproken, die door "hoogste prijs" op het onderzoeksmotoren van Internet worden gesorteerd, en googled mijn manier aan 300 websites met sleutelwoorden zoals "Antiquiteit, Deken, Perzisch, Oosters, Serapi, Heriz, Agra, Sultanabad" enz., tot ik het land voorbij Sambatyan - het land van de Tien Verloren Stammen van Israël, de lading van de Moeder van elegante, rijke, goed ontworpen, antieke, genteel en aantrekkelijke tapijten vond. Maar het was niet in Teheran, noch door Bospherous, noch in de bergen van de Kaukasus, maar met Nazmiyal in New York en New Jersey. Het is mede-eigenaar, antwoordde Jason aan mijn gebroken Farsi Chey Chabar met Salam een T-stuk, en wij brachten spoedig onderzoeksgebieden aan en sloten overeenkomsten van mijn bureau en zijn toonzaal.

Jason verzocht niet om dat ik tijd verg en een brief van aanbeveling schrijf. Hij leidde mijn computersleutels niet waarin ik vruchtbaar in complimenten in de was heb gezet het als resultaat van mijn appreciatie voor zijn hebben bewaardd me de de het luchtvaarttarief kwam, uren en dagen van het wegknippen van zware tapijten belastend de mensen die met volledige brows van zweet me gevoel ongeacht trefpunt schuldig maken. Ik schrijf dit uit oprechte bewondering voor capaciteit Jason’s om een inzameling van de fijnste ontwerpen te assembleren, de waarvan prijzen op hun waarde wijzen. Jason is een testament aan dat naar die ik 40 jaar, een persoon heb gezocht die mijn ooggrafiek in de kwaliteit van geweven kunst deelt waarvoor ik deze vele jaren van genoegen heb gevergd.

door Wilbur Pierce

Populariteit: 6% [?]