28 sep 2006
De oude dekens genoemd Kilims, verwijzen hoofdzakelijk naar een type van deken dat zonder geknoopte stapel vlak geweven is. Omdat deze antieke dekens over de bol worden gevonden, heeft elk gebied een verschillende uitspraak en een spelling van de naam Kilim. Homers Iliad en de Egyptische grafschilderijen, van de zelfde tijdspanne, schilderen wevers af producerend dekens en tapijten van deze soort.
Aangezien dit één van de oudste methodes van dekenproductie is, wordt het beschouwd als om primitief in vergelijking met Oosterse geknoopte tapijten en dekens. Samengesteld van eenvoudige met elkaar verbindende bundels van wol, haar of vezel, zijn zij duurzaam, decoratief en gebruikt voor vele doeleinden. Sommige van dit gebruik omvatten, kleding, schuilplaats, opslag, vloerbekledingen, hoofdkussens en ruilhandel/handel. Hoewel, antieke dekens gemaakt van haar of plantaardige vezel niet de test van tijd toe te schrijven aan bederf doorsta. Daarom hebben vele antieke dekens van deze aard niet aan the present day overleefd.
Neem een blik bij onze selectie van Kilims
Populariteit: 11% [?]
15 sep 2006
Het WEVEN van het TAPIJT IN ENGELAND bloeide nu en rond dit keer begon Kidderminster ook een centrum te worden voor tapijt het maken. De stad had de wevende industrie sinds de 16de eeuw gehad en de tapijten Kidderminster worden vermeld zodra 1635 in een inventaris van bedchamber van een Dame Lettice, hoewel de nauwkeurige betekenis van het woord niet kan duidelijk zijn. Het WEVEN van het TAPIJT IN ENGELAND bloeide nu en rond dit keer begon Kidderminster ook een centrum te worden voor tapijt het maken. De stad had de wevende industrie sinds de 16de eeuw gehad en de tapijten Kidderminster worden vermeld zodra 1635 in een inventaris van bedchamber van een Dame Lettice, hoewel de nauwkeurige betekenis van het woord niet kan duidelijk zijn. In 1751 Richard Po Cocke, in zijn Reizen door Engeland, vermeldt dat de stad voor tapijten beroemd was en door 1800 de tapijtindustrie de belangrijkste werkgever van de stad was geworden, hoewel de handel door de Graaf van het Tapijt Manufactory van Wilton van Pembroke werd bedreigd. Het is geweten dat één fabrikant, John Broom, naar Brussel en Tournai de nieuwe technieken ging leren, hoewel slechts twee van de vele originele firma's de technische innovaties van de Industriële revolutie later in de eeuw moesten overleven. In 1760 hield de Koninklijke Maatschappij een tentoonstelling in hun Grote Zaal voor veertien dagen, die twee tapijten van elk van hun belangrijke premie winnaar-Whitty, Moore en Passavant toont. Whitty schreef van zijn succes: „Deze herhaalde Successen gingen zo de reputatie van mijn tapijten vooruit, dat ik een constante en bijna ononderbroken vraag vele jaren.“ had
Fasion van The Times moest het patroon van het tapijt hebben op het geschilderde plafond wijzen. Thomas Moore, hoofdconcurrent Whittys was een vriend van Robert Adam, dat zaken aan Moorfields leidde waar hij de productie van zijn ontwerpen kon persoonlijk controleren. Fabriek van Moore daalde toen Adam in 1792 stierf en voor andere doeleinden in 1795 werd verkocht.
De andere premiewinnaar overleefde niet ook niet: Passavant niet schijnt om veel na 1760 gemaakt te hebben en ging failliet het volgende jaar. Nochtans, bleef de fabriek van Whittys Axminster bloeien. Binnen vijf jaar had Whitty zijn fabriek als belangrijke zorg in de stedeneconomie gevestigd. Het was de douane voor de fijnere voltooide tapijten die aan de Kerk moeten worden genomen Congregationalist dat over de banken voor te bewonderen allen moet worden uitgespreid en voor dankzij om offerd voor hun voltooiing te zijn alvorens zij werden verzonden naar hun bestemming.
Op 13 Augustus 1783 George hadden de derde en de Koningin de Fabriek bezocht, die in een vloed van orden had geresulteerd. De Kroonprins, recentere George de vierde, geeft opdracht tot verscheidene tapijten, met inbegrip van voor de Zaal van de Troon bij Huis Carlton.
Populariteit: 8% [?]
