Nieuws & Informatie

Wij zijn pleased om aan te kondigen dat Jason NAZMIYAL om aan een paneelbespreking bij de Historische Maatschappij van New York werd gevraagd deel te nemen. Deze bevorderende paneelbespreking over antieke dekens en tapijten, van Tibet aan Timbuktu en de Kunst van het Verzamelen van Fijne Dekens en Textiel werd gematigd door de pijler van de de dekenscène van New York, Mary Jo Otsea, die lang de deken en tapijtafdeling in New York van Sotheby heeft geleid. Jason vertegenwoordigde de gemeenschap van deken-handelaars, terwijl de dekencollectoren en de beroeps die hen adviseren door Judith Glass en oude collector Kurt respectievelijk Munkacsi werden vertegenwoordigd. De bespreking was levendig en informatief, en behandelde een brede waaier van kwesties relevant voor de bouw van een belangrijke inzameling terloops. Waarom één verzamelt, wat één verzamelt, hoe één erkent wat een stuk wenselijk of belangrijk maakt zijn alle dringende kwesties voor collectoren. Maar wat het meest uit de bespreking te voorschijn kwam was de zeer speciale en symbiotische verhouding die onder zij wie verzamelen en handelaars en adviseurs bestaat die hun het verzamelen hartstochten vergemakkelijken. De collectoren hebben meer evenals handelaars dan zij denken, wanneer het tijd komt om of DE-aanwinst een stuk te verkopen, en de handelaars kopen vaak als collectoren, niet eenvoudig voor winst maar met hun harten, blijven lezend“

Populariteit: 63% [?]

Deze week Nazmiyal opende zijn elegante nieuwe galerij van Manhattan. Gesitueerd bij 31 de Straat van het Oosten tweeëndertigste op de eerste verdieping, heeft de nieuwe plaats meer dan vijf duizend vierkante voet ononderbroken, opdoemend ruimte die het mogelijk maakt om mooie ruimte-grootte en overmaatse dekens en tapijten te tonen in het plaatsen die zij verdienen. De ruimte wordt gebaad in natuurlijke lichte evenals overvloedige spoorverlichting, met elegante hardhoutvloeren die zich voor meer dan vijfentachtig voet uitrekken. Lees meer…

Populariteit: 16% [?]

Geschreven door Betsy Murphy
Dinsdag, 15 Mei 2007

De jaarlijkse vergadering van de Internationale Conferentie over Oosterse Tapijten is altijd een opwindende gebeurtenis, maar wanneer het in Istanboel wordt gehouden, één van de meest exotische en romantische steden in Europa, en een centrum van tapijtproductie en handel in de afgelopen vijf honderd jaar of meer, ICOC is eenvoudig „tapijthemel.“ Ik bleef in het mooie Sultanahment district, het oudste deel van de stad van de Ottomane, waar er een aantal verwante tentoonstellingen waren. De TIJD (het Mohammedanisme Eserleri Muzesi van Turk ve) zette een spectaculaire show van vroege tapijten van de periode Seljuk, evenals verschillende andere overmaatse hoftapijten, Ushaks, enz. op Het was eenvoudig goddelijk. De TIJD zette ook een verbazende selectie van Ikats uit de inzameling van Mehmet Cetinkaya op. Het museum Vakiflar had twee tentoonstellingen eveneens van hun ongelooflijke inzameling van vroege dekens, op stapeltapijten, en één enkel voor kilims. Samen met dit alles hield het Paleis Yildiz een herdenkingstentoonstelling van kilims van de persoonlijke inzameling van beroemde deskundige Josephine Powell, die laatste Maart overleed.

Blijf lezend“

Populariteit: 23% [?]

Er is een oude Romein zegt die dat men niet over kwesties van smaak zou moeten debatteren. En zo is het in de wereld van antieke tapijten. Wat van ons als geraffineerde elegantie en precisie vervaardigd met beraamde controle; anderen verkiezen spontaniteit en gewaagde expressiviteit die aan de inspiratie van het ogenblik antwoorden. Voor sommige collectoren en enthousiasten, zijn het hoftapijt en zijn stedelijke nakomelingen de epitome van dekenproductie. Zij vertegenwoordigen het resultaat van talloze vallen en opstaan die in tijd worden geraffineerd en worden geperfectioneerd. Hun ontwerpen worden goed opgemaakt; zij beginnen en beëindigen in de aangewezen plaatsen; de grenzen draaien de hoek zonder onderbreking of verwarring. Fijn geweven, is hun tekening vaak high-resolution met subtiele krommen en golvingen. Voor een tapijtminnaar van een andere soort niettemin, zijn deze kwaliteiten zelfs onaangenaam boring. Zij houden van de meer homier producten van dorp het weven of nomadische stammengroepen. Zij nemen genoegen in de wever die geen plannen of beeldverhalen sparen voor die heeft die in het geheugen verblijven. Zij waarderen hoekige scherpe tekening die vaak met een ruwer weefsel samengaat. Zij genieten van de deken die duidelijke sporen van de veranderende besluiten en de stemmingen van de wever - radicale wijzigingen van kleur of motief, heeft of in aandeel van het ontwerp verandert. De improvisatie van patroon waar een grens een hoek draait is ook een belangrijke bron van dergelijk plezier aan collectoren van deze tweede richtlijn. Grotendeels impliceert deze waterscheiding van stad tegenover dorp of stam ook een afdeling van schaal. Het ware dorp en de nomadische wevers maakten zelden dekens die wij als „ruimte-grootte zouden beschrijven,“ voor binnen hun inheemse traditie zij geen gebruik voor grotere stukken van deze soort hadden. Bijgevolg wanneer wij grotere tapijten ontmoeten, neigen zij stedelijke productie te zijn omdat de stedelijke wevers lang tapijten voor groter architecturaal binnenland hadden gemaakt. En, als verder resultaat, tonen de ruimte-grootte dekens zelden de originele expressiviteit en de spontaniteit van dorpsdekens. Zij zijn goed-geplande workshopstukken. Zij die expressieve spontaniteit willen zijn min of meer door standaardenthousiasten of kleinere dekens.

Ga de tapijten Bakshaish in die in Noordelijk Iran worden geproduceerd. Niet is al Bakshaishes groot; er zijn kleinere stukken. Maar die die groter zijn schijnen één van de weinig grote tapijtproductie te zijn die erin slaagde om zich over gebruikelijke esthetisch niet uit te spreken verdeelt tussen dorp of stammen en ruimte-grootte tapijt het weven. Er is geen patroon Bakshaish. Bakshaishes komt in alloverontwerpen evenals medaillonsamenstellingen. Zij kunnen bloemen of geometrische ontwerpen, of iets defiantly binnen - tussen hebben. Maar wat onderscheidt is een Bakshaish de gewaagde, expressieve tekening; men zou het expressionistisch bijna kunnen roepen. Het heeft zelfde grafische kwaliteit één zoekt in een grote Kazak of een werkelijk goede Turkse dorpsdeken. En als deze, kan Bakshaishes abrupte of radicale abrash gevolgen tentoonstellen. In alloverontwerpen, kunnen de de het herhalen motieven of medaillons hun vorm, schaal, of aandeel veranderen. Uit elkaar plaatsen van motieven, zelfs centrale medaillons, kan onregelmatig of geïmproviseerdf zijn. De tekening is grote schaal en grafisch, en geometricized vaak hoogst, zelfs wanneer het wordt toegepast op een onloochenbaar stedelijk prototype of een model. De hoekoplossingen worden vaak geïmproviseerds. Eenvoudig gezet, is Bakshaish als een reuzedorpsdeken, en voor enthousiasten van dorpsproductie, vertegenwoordigt Bakshaish één van de weinig opties voor een groter tapijt.

Gezien de aandacht die de dorpsproductie in de recentere literatuur op de geschiedenis van tapijten heeft gekregen, vooral zoals een voorbeeldfunctie vervuld door het werk van geleerden zoals Dr. Jon Thompson, is het verrassend dat de oorsprong van de productie Bakshaish nog niet duidelijk volledig is. Het zou prachtig zijn als wij de vroegere tradities van de wevers isoleren of konden aanwijzen Bakshaish om te begrijpen hoe zij dorps esthetische aangewezen overbrachten om groottedekens in de productie van grotere stukken te verspreiden. Men kan een voorlopige hypothese vooruitgaan. Dit waren wevers die traditioneel kleinere stammen of dorpsproducten van Noordwesten hadden geproduceerd het Perzische type zoals wij in het Koerdische weven ziet, die veel van de zelfde kwaliteiten zoals Bakshaishes deelt. Op wat punt, echter, werden de wevers Bakshaish bewogen tot om op de productie van ruimte-grootte stukken voor buitenlandse markten binnen te komen. Dit impliceerde een reorganisatie van productiemethodes, want het meer mensen en een grotere investering neemt om grotere dekens te produceren. Misschien werkten de gehele dorpen of de uitgebreide families samen om grotere tapijten te produceren Bakshaish. Maar wat slaand is is dat dergelijke veranderingen niet de creatieve of technische processen beïnvloedden, die nog improvisatie en spontaniteit goedkeurden, alhoewel de veelvoudige wevers in een georganiseerde, gedisciplineerde inspanning werden geïmpliceerdd. Dit is waar magisch van Bakshaishes op grote schaal verblijft. Zij verloren nooit hun distinctieve en eigenaardige creatieve vonk zelfs in het midden van zich het richten op de eisen van de markt. Zijn de enige ruimte-gerangschikte tapijten die de gevoelsmacht van de wever vervoeren zoals de beste kleinere dorpsdekens. Het is deze zeldzame voltooiing die hen nog zo onder tapijtminnaars, en terecht zo gewaardeerd maakt.

Door David Castriota

Populariteit: 8% [?]