07 mei 2008
Het verzamelen van Kilims: Deel I - Kilms van Turkije
Antieke Kilims heeft hun UPS gehad en in de dekenmarkt verslagen. Eens werden zij beschouwd voor de uitvoer als ongeschikt. Meer was een utilitair punt van het dagelijkse leven dan een volksambacht die voor commerciële winst wordt uitgeoefend, kilims altijd bedoeld voor binnenlands gebruik eerder dan verkoop in buitenlands land. De weinig fragmentarische stukken die in het Westen aankwamen werden gebruikt als verpakkingsmateriaal om stapeldekens in bewaring te geven. Maar aangezien de Westerlingen geinteresseerd in Oosterse dekens meer in Turkije en de Kaukasus begonnen te reizen, kilims geleidelijk aan werd gekend aan collectoren in Europa en Amerika, en uiteindelijk kwamen zij om voor de meesterwerken van dorp worden gewaardeerd dat dat zij zijn weeft. Niettemin geproduceerd in eenvoudiger flatwoven tapijtwerktechniek, vertegenwoordigt de antiquiteit kilims een indrukwekkende woede van ontwerpen van zeer klein aan monumentaal (nrs. 699, 3402, en 489). Voor zuivere grafische kracht en kwaliteit van kleur, kan niets een goede antieke Turkse of Anatolische kilim slaan. De enige antieke stapeldekens die dergelijke gevolgen bereikten zijn de meest gezochte types van Kaukasische Kazaks of de beste Turkse dorpsdekens (41428).
Uiteindelijk op hield het bescheiden statuut van kilims als binnenlandse utilitaire stukken om als nadeel worden gezien, en in plaats daarvan werd het de eigenlijke reden om hen te verzamelen. Als stukken die vermoedelijk met de markt geen rekening hielden, kilims werden geacht om de absoluut authentieke werken van stammenart. te zijn. Zij werden beschouwd als om documenten van een leeftijdlooze traditie van onaangetaste stammenontwerp door de invloed van hoge kunst of buitenlandse cultuur. Grotendeels verschuldigd zijnd aan de onderzoek van archeoloog James Mellaart bij de plaats van Catal Huyuk in Centraal Turkije, evolueerde een theorie het beweren dat Anatolische kilims het atavistische ontwerptraditie bereiken terug ononderbroken al manier aan het Recente Stenen tijdperk vertegenwoordigden, lang antedating de aankomst van de Turken in Anatolië. Als overblijfselen van fundamentele stammenkunst, kilims bagan om ongekende prijzen te bevelen, aangezien zij opperst onder collectoren van stammen en dorpsdekens regeerden.
Te zijner tijd regelde het stof, en de zwakheden van deze theorie begonnen duidelijk te zijn. De ontwerpen die worden geëista zouden om abstracte vertegenwoordiging van één of andere oude „moedergodin“ te zijn gemakkelijker als aanpassingen van bloemenpatronen in de fluwelen van de Ottomane, of als vereenvoudigingen van het medaillonontwerpen van de stapeldeken kunnen worden verklaard, geen waarvan ouder was dan de zestiende eeuw. In feite, veel van de geometrische motieven in vastgehaakte kilims - of „ramshorn“ de motieven en de getande medaillons zouden of „ashiks“ aanzienlijk ouder kunnen zijn dan dit, maar zij maken deel uit van het authentieke oude repertoire dat de volkeren Turkic met hen in het Midden-Oosten tussen de tiende en dertiende eeuwen brachten, niet één of andere inheemse Anatolische traditie die naar Neolithische Catal Huyuk terugkeert.
Vandaag is het nogmaals mogelijk voorbij al romantische hype over leeftijdloos ontwerp krijgen om de macht en de schoonheid van kilims in hun eigen recht te waarderen. Verscheidene voorbeelden van de Inzameling Nazmiyal bieden sommige representatieve voorbeelden aan. Nr 699 is een Konya kilim van centraal Turkije of Anatolië dateerbaar aan de medio 19de eeuw of vroeger. Kilim wordt gemaakt in de twee afzonderlijke samen (eens) genaaide helften ten gevolge van de beperkte grootte van de weefgetouwen beschikbaar aan de wevers. Het gebied wordt georganiseerd in het horizontale banden smal en breed afwisselen. De brede banden hebben grote hexagonale medaillons met vastgehaakt of ramshorn finials en binnenlandse ashikversiering. De smalle banden hebben kleinere zeshoeken met kruisvormige elementen. De zijgrenzen bestaan uit vastgehaakte motieven, terwijl de hogere en lagere grenzen een onsamenhangende vinescroll grens van z-vormige bloemen en stammen hebben. Crenellated randen dat afzonderlijk de grens van het gebied eigenlijk een technische uitweg is. Heeft de spleet-tapijtwerk techniek verticale openingen of hiaten tussen aangrenzende gebieden met verschillende kleuren, zodat moeten de verticale scheidslijnen tussen kleuren in lengte worden beperkt. Lange verticals moeten in de vorm van kantelen verschuiven en kronkelen.
Hoewel het stuk misschien een eeuw en halve oud of meer is, is de ontwerptraditie het vertegenwoordigt waarschijnlijk dicht bij duizend jaar oud als niet ouder, en dat is respectabel vrij genoeg. Maar het is niet de leeftijd van het ontwerp dat aan ons zo aantrekkelijk is; het is de macht van de dynamische tekening met gewaagde uitstekende vormen die rock over de oppervlakte, evenals de prachtige betekenis van kleur. Individueel tonen de diverse rood en greens, de sinaasappelen, tans, en browns allen de kwaliteit van de kleurstoffen aan die de Anatolische wevers ter beschikking hadden. Maar het collectieve effect van deze kleuren in bijkomende juxtapostitie is eenvoudig buitengewoon, vooral gezien de grote schaal van het stuk.
Nummer 3402 is het Anatolische fragment van het Zuidwesten bestaand uit de helft van kilim, maar maar toch is het nog het werk van enorme kracht en aanwezigheid. Het originele gebiedsontwerp bestond uit een paar grote groene zigzagwijnstokken met vastgehaakte ranken of bloemen. Diverse vastgehaakte motieven die over de rode grond als ruimtevullers worden gedreven. Maar de echte glorie van het stuk is expansieve de ivoor-grond grens. Hier wordt het gescheiden van het gebied door gedetailleerder crenellated rand in de vorm van een wederkerig of met elkaar verbindend klaverpatroon. De zijgrens heeft een patroon van vastgehaakte motieven, enigszins gedetailleerder dan die op 699. De bovenkant en bodemgrenzen zijn vrij breed met drie rijen van motieven. Elk van deze motieven is een cluster van getande bladelementen, wat met haken, die worden afgeleid uit de anjerontwerpen op de fluwelen van de de zestiende eeuwOttomane. Wat deze grens maakt zo prachtig werken is niet alleen de dynamische tekening, of de ingewikkeldheid van het ontwerp met zijn de omkeringsgevolgen van de cijfergrond, maar de glorierijke kleuring met zijn diepe purples, rood, greens, zachte blauw, en geel.
De wevers van deze kilims wisten vrij goed hoe het tevredenstellen van de gevolgen van kleur zou kunnen zijn, en af en toe liepen zij eenvoudig met het in plaats van het gedetailleerde vormen, zoals in Nazmiyal 489. Hier is het ontwerp minimalistisch in het uiterste - twee panelen van groene flankerende in terracotta, met de verticale randen die dit keer als zigzagkantelen worden gearticuleerd. Niet minder dan zeven of acht geschakeerde schaduwen van groen, blauw en geel bestaan uit het groene gebied, met ongeveer vijf schaduwen omhoog makend het terracotta. Een paar horizontale strepen voegen de wenk hieronder van een grens toe hierboven en. Het genoegen dat dit stuk zich de kijker veroorlooft, eenvoudig in termen van de rijkdom en de variatie van de kleur en het synergisme tussen het terracotta en groen, is niets minder dan opmerkelijk.
Het is nauwelijks verrassend dat kilims van deze soort een belangrijke zorg voor collectoren blijf die de werken van echte artistieke kwaliteit en eerlijkheid waarderen. Maar de geometrische eenvoud en de onverschrokkenheid van deze stukken zijn ook modern opvallend. Aangezien dergelijke antieke Anatolische kilims als decoratief meubilair in eigentijdse montages superieur maken. Wat ook onze motieven zijn voor het verwerven van hen, hetzij als inbare stukken of als componenten van binnenlandse inrichting, zijn antieke Anatolische kilims gewaarborgd om geen eind van plezier voor hun eigenaars te verstrekken.
Populariteit: 77% [?]