De ongeschoren man die op een kei wordt bevonden die omhoog het holplafond bekijkt. De naam van de vrouwen was „Gryt“ en zijn naam „Gegrom“. Hij luisterde aan haar instructies, want zij echtgenoot en vrouw waren. Aangezien hij gehuwd was, net deed hij niets. Hij hield latend vallen zijn bearskin lendendoek aan zijn knieën aangezien hij zijn wapens ophief te trekken en hen op te heffen; zij berispte hem voor het dragen van zijn riem niet. Zij zag de volle maan. In de afstand, loeiden de wolven en zij lachte. Hij hield bereikend naar de bovenkant het hol en makend beelden. Samen, verfraaiden zij de kluis en merkten het rotsgezicht met houtskool die zij net van de brand had teruggetrokken. Het toevoegen van wat kleur van een rode rots dat later geleerd bemant was ijzer, schaafde hij een rotsduif die koper daarin had en een derde kleur maakte. Hij stapte terug tevreden als herten verscheen op de muren van zijn huis. Gryt glimlachte en het Gegrom ging naar bed.
DNA van het gegrom en van Grynt reiste langs bundels van de chromosomen van X en van Y verbindend hen met een vrouw van Centraal Azië dat vezels latend weten een tapijt als Pazyryk verdraaide, gekend het oudst - twee duizend oude drie honderd jaar. Het gegrom en Grynt verpletterden mineralen in macht en verften de vacht van hun schapen en van het sponnen wol waarmee zij om in de kaders van Penelope en de pentameters van Homerus leerden te weven.
Zij waren neven, grootvaders, grootmoeders, ooms en tantes aan de vrouwen van Perzië, Turkije en de Kaukasus, die dekens maakten om tegen de kou van de steppen en de de nachtkou van de woestijn te beschermen. Grynt weefde zadeltassen voor kamelen en dekens voor caravanserai - de Herbergen van de Vakantie van de Route Van het Middenoosten van de Zijde.
In Cathay, terwijl Peking de Mongoolse Horden ducking, coddled Grynt wormen en cocons en trok een fijne vezel die treasured meer dan gouden was, gesponnen in stoffen en geweven in dekens voor het KeizerPaleis en handel gedreven langs Interstates van Klein-Azië.
Toen in 711, de Moorse bevelhebber Tarik de Pijlers van Hercules in Spanje kruiste, droeg hij met hem een enorme selectie van tapijten. Geschiedenis genoemd de grote rots van Mediterrane Jebel al Tarik - Gibraltar - of de Toren van Tarik en, hij door deze invasie opende de Iberische tapijtindustrie die uiteindelijk in Frankrijk migreerde. De kalieven, Pashas, de Emirs en Sublieme Porte van Levant van Phoenicia aan Samarkand zouden eeuwenlang hun tuinen, gebeden, moskee, manuscript Kufic, bloemen, cederbomen, en serif in de dekens weven die de woestijn maakten bloeien.
De ambacht van de wever werd de kunst van de wever en de wollen ontwerpen verfraaiden de vloeren van tenten en de zalen van paleizen. Het holontwerp uiteindelijk werd een „de jachttapijt“ als uitgedrukte dekens het dagelijkse leven, hoop en aspiraties. De ontwerpen werden verbonden aan stammen en de steden, steden van dorpen namen hun eigen stijl over zo vandaag, kunnen wij een Khotan, een Kerman, een Baktiari, een Aubusson, een Agra of Peking, elk kopen geïntroduceerdd in de tapijtZaal van Bekendheid.
Door de middeleeuwse periode van Europa, tochtige holen en kastelen met hun steen kantelen het nodig hangen om koninklijke derrieres van koude winden te isoleren. De vochtige en bedompte steen bood bescherming tegen slingers en pijlen aan, maar verzond kou onderaan de stekels van zijn denizens, zodat werd het tapijtwerk gecreÃërd. Toen het Gegrom en Grynt nobles werden, toonden zij hoe rijken zij door gouden draad in deze muur het hangen waren te weven en toen zij uit geld liepen, zij het tapijtwerk door het goud uit hen te trekken om schulden te betalen of legers in te huren motregenden. Het gegrom en Grynts bij Gobelin waren niet alleen kunstenaars; hun product werd aangewend als HVAC - het verwarmen, ventilatie en airconditioning in een zeer non-polluting oplossing die zo mooi was aangezien het efficiënt was. Maar de vloeren waren ook koud en de tapijten gaven warmte.
DNA van het gegrom is direct verbonden met een kind in Frankrijk dat onder de grond Franse tapijten Aubusson door de rivier Creuse weefde waar het vochtig was en waar de wol plooibaar was, maar de zo ongezonde voorwaarden dat de tuberculose in elke hoest werd gehoord. Hij was ook de voorvader van een wever in de Fabriek van de Zeep of Savonnerie die ontwerpen voor Le Roi Soleil uitvoerden om het paleis in Versailles te verfraaien. Terwijl de Koning Savonnerie had, had de bourgeois zijn eigen dekens in Aubusson nodig. Maar terwijl slechts de Koning pluchedekens kon hebben, leefde de koopvaardijklasse en nobles met een vlakte weeft.
Uiteindelijk, verzonden de Europese tapijtondernemers zoals Ziegler ontwerpen naar de wevende stammen van het Midden-Oosten om Europese smaken tevreden te stellen. Enkel aangezien de Tapijten van de Fabriek van de Zeep slechts voor de koning werden gemaakt, werd Aubusson opgericht om tapijten voor de bourgeoisie te verstrekken. Ziegler maakte het mogelijk nu zodat het sprekende Frans niet noodzakelijk was om uw huis met een deken van verfijnd ontwerp te verfraaien. Nu had de koning zijn tapijten, hadden nobles theirs en de bourgeois genoot van een listige vloer.
Maar tot de Industriële revolutie, was de kunst van de wever grotendeels in de alerte en bevallige vingers van vrouwen en een paar mannen die tot bekendheid in het ondertekenen van hun tapijten, heel erg zoals Manet, Monet, DaVinci, Utrello, Titian of Kermani toenamen. _ ontwerp trumped kwaliteit en machine maken ver*vangenmet de hand gemaakt terwijl de liefde van de kwaliteit met de hand gemaakt origineel blijven de provincie van mensen met raffineren smaak. Grynt en het Gegrom legden Oosterse tapijten in hun manor.
Hoewel het bleek dat de geautomatiseerde wevende machines van Axminister de bijl aan de hand geweven industrie zouden geven, in plaats daarvan stelde het dekens en tapijten ter beschikking van alle mensen, rijken en armen, potentaten en plebeians. Als een krant, zo uit veel spreidde het de tapijten aan woonkamervloeren aangezien het over een zandduin deed. In plaats van het doden van de markt voor dekens, leidde het ras voor geld door industrialisatie tot een universele voorlichting. Ontwerpen van het gegrom werden gekend in Buenas Aires zo veel aangezien zij in Parijs, Londen, Doubai, Teheran of het Ovale Bureau bij het Witte Huis waren. Als de muren kunst konden hebben, waarom niet vloeren!
Na voedsel en schuilplaats, heeft de mensheid in de geschiedenis zowel willen ontwerpen en verfraaien of het een muur, een dekbed of een vloer was. Het proces om ontwerpen in hun diverse vormen tot stand te brengen was aanvankelijk gekend als ambacht, maar aangezien het verfijnder werd, was het morphed in „kunst“ waar de vaardigheid van zij die hen creÃërden gewaardeerd en beloond was.
Maar een dichotomie ontwikkelde zich, en de nieuwe woorden gingen de markt in. Met elke nieuwe uitvinding om sneller het weven te maken, was er de ondernemerscapaciteit om aanvankelijk „decorateurtapijten“ en toen de tapijten „van de massamarkt“ te creëren. Maar voor de koningen, de prinsen hetzij van mensen of zaken, Heilige blijft Grail deken het weven in de hand-woven ontwerpen en de productie die een paar eeuwen overspanden en nu de titel van „antiquiteit“ dragen.
Nu zeldzaam, hebben deze tapijten een stamboom en een patina, een bijna unquantifiable aura over hen dat kwaliteit, geschiedenis en kunst in elke knoop afscheidt. Zelfs aan unschooled oog, roepen de woorden zoals „goede reproductie“ nog het bericht van „reproductie“ en een tapijt van kleinere kwaliteit op. Who zou een reproductie Manet of een Botticelli in zijn woonkamer hangen en zou het decorateur het schilderen roepen? Zou het Gegrom of zijn vrouw een exemplaar van het hert kopen dat de muren van zijn hol Neanderthalian vereert? Als het Gegrom het verschil kan vertellen, niet denkt u u kunt?
De schone geschoren man bevond zich op de straat onderzoekend de toonzaal van Jason Nazmiyal. De naam van de vrouw was „Gryt“ en zijn naam „Gegrom“. Hij luisterde aan haar instructies, want zij echtgenoot en vrouw waren. Aangezien hij gehuwd was, net deed hij niets. Zij bevonden zich buiten de dekengalerij.
„Onze plaats kijkt als een hol“, zei zij.
De „jaren van het tienduizendtal heeft tot geen verschil mijn liefde.“ gemaakt
„Ik doe nog het ontwerp, en u heft en schikt de schilderijen en de dekens op. Wij deden reeds het plafond; wij moeten iets zetten spectaculair op de vloer, misschien een de jachttapijt.“
„Ik kan één ding waarborgen, als u een antieke deken koopt, u zal verliezen uw broek niet.“
Geen wolven loeiden. Geglimlacht gegrom. Grynt wordt gericht die waar te de deken te plaatsen. Het hol was volledig en zij gingen hun DNA en tapijt op de kinderen over. De geweven bundels van het tapijt kwamen door geschiedenis zoals de geweven bundels van DNA.
Populariteit: 6% [?]
